JAKIŚ NOWY DERUGI

RGRE

siedzący wkoło pokiwali synchronicznie starymi, pomarszczonymi głowami. Najmłodszy z nich, Teonas, który i tak wyglądał na starego i zmęczonego (jak każdy w zakonie) przypinał właśnie Kh'uyowi jego nową pelerynę, czarną, zmieniającą się w ciemną purpurę w kontakcie ze światłem. Komnata nie była wcale taka mała, a jednak on czuł się przytłoczony. Może to przez obecność tylu ważnych członków zakonu. Może to przez fakt, że po latach ćwiczeń, treningów, walk, mordów – po tym wszystkim w końcu mógł być uważany z pełnoprawneg

Tekst próbny

„Zawszawieni psiarze” - pomyślał Matthias, kiedy dwóch Teutogenów ciągnęło go za ręce po ziemi.

- Urlyk na pewno jest z was dumny. Pięciu na jednego i to jeszcze nieuzbrojonego... - tym razem już na głos wyraził swoje myśli.

- Stul pysk, człowieku małej wiary. Nie masz nawet pojęcia, czego tu dokonujemy - odpowiedział mu jeden z wlekących go. Jednak Matthias nie mógł pojąć co szlachetnego lub chwalebnego było w biciu łowcy czarownic.

Po chwili rzucili go na podłogę pustej i ciemnej celi, po czym go otoczyli.

- Gdzie Twój młotonosiciel? Czyżby nie mógł ci pomóc? - zaśmiał się jeden z nich po czym kopnął go w brzuch.

- Może dlatego, że był zwykłym człowieczym bękartem, a nie Bogiem! - Drugi przyłożył mu z całej siły ćwiekowaną rękawicą w brzuch.

- A może już dawno pogrążył się pod siłą Chaosu - powiedział trzeci po czym kopnął go w głowę.

Odzyskał straconą przytomność już po kilku chwilach, kiedy następne kopnięcie poszło prosto w przyrodzenie

- Nie ma spania, Panie łowco!
Matthias mimo, że lubił swoją pracę, to nigdy nie rozumiał śmiania się ze swojej ofiary. Samo bicie nie wystarczy?

- Jeszcze nie wszystkie Czarownice złapane.
Jeszcze jakby chociaż te żarty były śmieszne...

Po chwili jednak żartowanie wyraźnie znudziło się Teutogonom, ale bicie nie. Kolejne kopnięcia czuł na całym swoim ciele, a co jakiś czas, któryś z nich pochylał się, żeby uderzyć go ćwiekami. Nie byli jednak dobrzy w tym co robią. Widać było po nich żołnierską zabawę, a nie wyszkoloną i zimną sztukę przesłuchiwania i tortur. Dzięki temu był w stanie zmniejszyć ból dzięki odpowiedniemu układaniu ciała. Lekkie przechylanie się lub drobny unik nie zwracały uwagi gwardzistów, a pozwalały mu oszczędzać ciało i najważniejsze organy. On by nie dał im tej szansy. Gdyby byli na jego miejscu, nigdy nie opuściliby tej celi. A tak on może ma jeszcze jakieś szanse?